Szczęście

Poznając serce człowieka, stajemy się odpowiedzialni za jego szczęście.

Poznając jego słabostki oraz przede wszystkim potrzeby, pragnienia, marzenia stajemy się współodpowiedzialni za ich realizację. Człowiek odsłaniając się, obdarzając zaufaniem, staje się bardziej bezbronny; a pokusa zadania niebezpiecznego ciosu w złych chwilach może być zbyt wysoka - dlatego warto mieć tego świadomośc i zanim wyruszymy na wspólną podróż przez pustynie i oazy, warto kontrolować rozwój tej przyjaźni bardzo mocno - po to, aby pokusa bycia razem nie unieszczęśliwiła tej drugiej osoby. Odsłonięte serce to duża odpowiedzialność i wielki dar.

Brakujący element

Uczucie “bycia pożądanym” przez inną kobietę. Przyszło do niego z całą swoją gwałtownością, ciekawością, zaskoczeniem i uczuciem nowości. Pamięta jej pytający uśmiech i niepewny wzrok. Pamięta też gwiezdne iskierki w oczach, gdy znalazła zrozumienie. Tego wieczoru dwie istoty odnalazły w sobie brakujące elementy - dopełnienie swojego istnienia: z rozpaczą zagubione kawałki rozdartej mapy, gdzie miejsce skarbu pozostawało przez tak długi czas nieznane, że oboje zaniechali ich dalszych poszukiwań, godząc się z tym, że znają jedynie przybliżone miejsce ukrycia skarbu.

Równocześnie przyszła też w innej odsłonie, w innym ciele, oczach, ustach i miała postać długiej nocnej rozmowy pod baldachimem z gwiazd.

W krótkich odstępach czasu przyszła w dwóch wcieleniach. Zaskakujące dla niego było to, że była. Jedna dowodem na życie rodzinne z odrobiną szaleństwa. Druga na otwartą i wymagającą samotność. Obie były dowodem, że żadne z tych wcieleń nie daje pełni szczęścia. Pełnia szczęścia nie istnieje? Zawsze pojawi się pewien wyłom, rysa, skaza - w zależnościom swojej siły będzie się powiększać, lub pozostanie jako wspomnienie pragnienia szaleństwa, wolności absolutnej i uczucia „bycia pożądanym przez kogoś innego”.

Przekraczanie własnej granicy

Przekraczanie własnych granicz wymaga wiele odwagi. Odwagi spojrzenia na własne życie z perspektywy ptaka. Spojrzenia w kontekście pragnień, oczekiwań oraz celów, które temu życiu w młodzieńczym wieku dawaliśmy. Celów naiwnych, ale uskrzydlających duszę i sprawiających, że każdy dzień mógłby być piękny, gdybyśmy mogli robić to, co dawało nam wewnętrzne poczucie radości.Pamiętam jeszcze to uczucie, gdy wyobrażałem sobie zasłuchane w mój głos tłumy; pamiętam dźwięki i drżenie strun gitary, gdy zwinnymi placami wygrywałem tę jedyną melodię, która zamieniała tłum w ludzi jednego pokolenia, we wspólnotę, której muzycznym guru byłem ja. Co z tych marzeń pozostało? Zweryfikowała je rzeczywistość i nawet nie ta pochodząca z zewnątrz, ale ta wewnętrzna. Uznałem, że nie mam głosu i koniec.

Marzenia, które wynosiły nad na pełny ocean, sprawiały, że żaglowiec miał się pięknie prezentować z białymi żaglami pełnymi wiatru, zamieniły się w wilgotną, ciemną grotę, w której siedzi nasza młodzieńcza dusza. Pomarszczona, ślepa na jedno oko, która wykrzywionymi ustami cedzi parę słów do pustych murów lub cieni, które na nie rzuca dogasające ognisko. Ale w jaskini jest bezpiecznie. Może niezbyt przyjemnie, ale spokojnie. A po drugiej stronie świetlistego kręgu, gdy wyjdziemy na światło, czeka nas tłum podobnych ambicji innych ludzi. Ambicji, które nie uznają harmonijnego współistnienia. Toczą potyczki w szrankach niczym średniowieczni rycerze.

Tu zaś potrzeba odwagi spartańskiego hoplity z gwardii 300 Leonidasa. Tylko wtedy można dokonać rzeczy niemożliwych. Przekroczyć granicę mimo wszystko, aby tuż przed śmiercią mieć w głowie tę jedną myśl, że nasze życie miało konkretny sens, że nie poszło na marne. Ze ten boski pierwiastek życia, zasiany w każdym z nas, winien mieć misję do spełnienia. Winien, dać z siebie jakąś wartość dla świata. Spartański hoplita wiedział, o co walczy i za co ginie. Za wolność swoich dzieci, z poczucia odpowiedzialności za ojczyznę. A ja? Teraz marzę o Afryce. Tylko czy starczy odwagi?

Imię

Szukam imienia dla swojego bohatera. Nadając imię sprawiam, że nic staje się czymś lub kimś, ożywa w przestrzeni, wyłania się z niebytu. Oto jest - jasno podpisany zbiór punktów w przestrzeni. Rozpoznawalna istotna na nieznajomym tle innych podobnych istot.
Jakie więc nadać mu imię, aby zaczął żyć. Czy nadając imię określam zarazem przyszłość mojego bohatera? A może dobieram imię do wizji, którą mam, do moich literackich planów wobec niego. Bóg, który pierwszemu mężczyźnie nadał imię „czerwony” od koloru gliny z której go ulepił, nadał imię sięgając do źródła postania nowej istoty. Ja, znając los mojego bohatera, przypieczętowuję go imieniem - wypalam mu na czole jego przeznaczenie. Czy imię to wyrok czy cel? Czy odczytując imię będzie mógł zmienić swoje przeznaczenie? Nie znam odpowiedzi, bo przecież ja miałem być skałą.
Więc na imię będziesz miał …

Horoskop

Emocjonalnie dokonasz wreszcie potrzebnych wyborów, by wydobyć się z trudnej dla Ciebie sytuacji. To będzie coś w rodzaju mentalnej podróży z jednego sposobu reagowania w drugi (lepszy dla Ciebie). Jeśli dasz radę, to nagrodą będzie wewnętrzny spokój i stabilność emocjonalna. Koniec tygodnia niesie Ci dość sporą zmianę - a będzie to zmiana w Tobie. Być może nawet znajdziesz się w sytuacji, w której stwierdzisz, że umarło Twe stare „ja” i narodziło się nowe. Jeśli nie czujesz się zbyt pewny w tej nowej sytuacji, to pamiętaj, że tak naprawdę jedyną pewną rzeczą jest sama zmiana.

Najwyższy czas.

Oczekiwanie

Nie wolno czekać. Oczekiwanie wynika z postawy roszczeniowej: tak bardzo chcemy, aby coś się wydarzyło, że czujemy dyskomfort, gdy to nie nadchodzi. Burzymy w ten sposób naturalny rozwój kontaktów między dwojgiem ludźmi. Wlewamy gorycz w relacje, które na początku miały przecież tak słodki smak wyśmienitego wina. Nie wolno czekać - nam trzeba płynąć z prądem wydarzeń. Tylko jak długo? Stop - nie wolno czekać. Nie wolno wymagać.

Przyjaciółka dla faceta

Temat znowu wraca do mojego życia. Póki co teoretycznie, hipotetycznie i z pewną nieśmiałością. A ja ciągle nie wiem, jak pogodzić chęć posiadania przyjaciółek - żeńskich przyjaciół, jako dopełnienia kręgu ludzi, który daje mi energię do działania. Jak się spotykać, aby nie narazić się na podejrzenie romansu? Jak nie dopuścić do nawiązania się romansu? Z jednej strony czuję, że potrzebuję kogoś takiego w zasięgu wzroku, dłoni. Moje uszy nasłuchują jej głosu, choć jeszcze go nie pamiętam. Moje zmysły szukają tych bodźców, które poznały tylko przez chwilę i były zbyt otumanione, by je spamiętać. Pamiętają tylko to uczucie jedności, pomost pomiędzy duszami, poczucie wspólnoty, bratniej duszy. Poczucie, że nie wszystko musi mieścić się w konwenansach. Że nie na wszystko musi być od razu odpowiedź; że chciało się być kimś innym. I brak takiej osoby sprawia, że w moim życiu pojawia się wyrąb, obszar pustki, który jest powodem tych dziwnych myśli, gdy wszyscy już śpią. Ten brak podważa moją wiarę w miłość, którą mam. Jest jak brakujący element układanki. Tak mi się wydaje, choć nie wiem, jaki obraz powstanie po jego dołożeniu. Mam nadzieję, że będzie to obraz malowany wyrazistymi barwami i z pasją godną mistrzów.

Moja muza

Przeżywając inspirujące wydarzenie, trudno pogodzić się z koniecznością zajęcia się prozaicznymi rzeczami. Powrót do rzeczywistości jest trudny. Tym bardziej, że muza została z boku.Dlatego trzeba zmienić rzeczywistość, aby z eksplozji inspiracji wracać do tego samego uczucia z pewnym planem działania w obranym kierunku. Trzeba być jak statek, który mimo solidnego kadłuba, wysokich masztów nie opuści portu bez postawionych żagli. I bez wiatru. Dziękuję Ci, Muzo, za ten wiatr.

Obłęd

Droga ścieżka las
Ciemność oddech czas,Ślepe oczy
oddech zimny
ciemność
ciemność
i smak ziemi

Pogrzeb

Jadę na pierwszy pogrzeb w życiu. Z ostatniego uciekłem, tłumacząc się ważnym zajęciem, zleceniem, chorobą. Czymkolwiek, byle nie pójść i nie widzieć śmierci. Ona jest dla mnie nieznaną matką, ku której każdy pędzi na własnym koniu, odrzucając pod koniec kopię, otwierając przyłbicę. Nie wiem jeszcze jaki sens ma ten rytuał. Czy żyjący chcą zamknąć pewien akapit w ich księdze życia i pogodzić się z tym, że kolejnych słów nie nakreśli wyschnięte pióro.Zauważyłem, że najlepiej mi się pisze, gdy jadę z kimś samochodem lub pociągiem. Świadomość ograniczenia czasowego i przestrzennego sprawia, że do portu zawija więcej pięknych statków z dumnymi żaglami, które raniąc falę otwierają ukryty sens rzeczywistości. Aby dotrzeć do głębi, należy pogłębiać rany i obserwować sączącą się krew. Dopiero wtedy uwalniam swe ciało od doczesności skierowując, niczym Eos, świeży podmuch wiatru do mej świadomości,